Het verhaal van het zilveren theelepeltje

k druk op het knopje van de koffiemachine die me een cappuccino belooft. Terwijl het apparaat in werking treedt, kijk ik om me heen. De muren zijn geverfd in een jade-groene kleur, alsof de rust die deze kleur met zich meebrengt me nog meer laat landen op de plek waar ik sta te wachten op mijn koffie. De deur naar de gang staat op een kier waardoor ik de typische lucht van het kloostergebouw, die hangt op deze leslocatie, haast kan inademen. Het galmende geluid van naderende voetstappen op de stenen vloer In de gang versterkt de akoestiek.

De beker met speciale lepeltjes
Mijn gedachten dwalen af, ik staar recht voor me uit en kijk naar niets in het bijzonder. Ondertussen hoor ik het tikken van koffie dat zachtjes het kopje met melkschuim vult. Afwezig reikt mijn hand naar de beker met speciale lepeltjes die links naast de koffiemachine staat. Totdat mijn oog op het lepeltje valt dat mij aan lijkt te kijken. Ik glimlach, alsof er een herinnering in mij wakker wordt gemaakt, en pak haar uit de beker om te zien of mijn glimlach waarheid spreekt.

Herkenning
Om goed te kunnen zien wat er op het klassieke sierlijke lepeltje staat, doe ik mijn bril wat omhoog; het leesgedeelte van wat mijn zicht hoort te versterken, maar werkt na een paar intense dagen wat minder. Dan wordt mijn glimlach nog groter als ik lees wat er op het lepeltje staat, en herkenning zie. Snel verplaats ik me met de cappuccino naar het leslokaal. 

Ik deel mijn herinnering
Vragende blikken van mijn medestudenten (van de systemische opleiding) kijken me aan nu mijn glimlach niet te verbergen is. Ik pak alle ruimte om mijn herinnering te delen. Het was een paar maanden na het overlijden van mijn moeder, in oktober 2013. We verdeelden de spullen die veelal praktisch van aard waren, zoals tupperwarebakjes, de zondagse koffiekopjes en de voorraad toiletpapier. De één ging met meer en de ander met minder naar huis, net waar ieders behoefte lag.

De enige in haar soort
Er gingen weken voorbij, het zal voorjaar 2014 zijn geweest, toen ik uit mijn keukenla een theelepeltje viste. Ze lag tussen de strak gestroomlijnde sola-lepeltjes, en was de enige in haar soort. ‘Hoe kan dat nou? Wat doe jij hier? Ik heb je helemaal niet meegenomen!’ hoorde ik mijn hoofd denken. Ik keek het klassieke sierlijke lepeltje verwonderd aan. ‘Als cadeau zomaar mee verhuisd’, zo duidde ik haar aanwezigheid in mijn keukenla. En met die constatering steeg gelijk haar waarde van puur zilver.

De waarde van zorgvuldig sparen
Jaren later bezocht ik met een cliënt haar ouders en zag ik in de hang een prachtige verzameling theelepels hangen, geportretteerd in een schilderij. Tot mijn verbazing was het labeltje van de theelepels op het schilderij nagenoeg identiek, met de tekst Dash erop. ‘Het zal toch niet dat de waarde van zilver zich laat vangen in het zorgvuldig sparen van zegeltjes van waspoeder?’ dacht ik op dat moment.

Het zilveren lepeltje uit moeders leven
Wederom met een grote glimlach ontdekte ik thuis dat het zilveren lepeltje uit moeders leven de waarde had van geduldig sparen; met sierlijke letters staat er aan de bovenkant Persil te lezen. Zo verzamelen we kleine dingen die ons verder brengen. En die, zonder dat we het weten, door de jaren heen in waarde stijgen. Niet in geld, maar in emotionele waarde.

Ik roer nog eens door mijn cappuccino en leg haar vast op de foto. Dan realiseer ik me, nu ik dit zo schrijf, dat dit is wat 2026 mij gaat brengen, wat de zilveren kleur betekent. Niet de waarde in geld, maar de emotionele waarde van stappen zetten die mij een echte glimlach gaan bezorgen.

Wat ligt er in jouw la?
Sta eens even stil. Open die ene la. Kijk niet alleen met je ogen, maar zie wat echt gezien wil worden…. Wat vertelt het jou? Voer deze opdracht nu eens uit in de donkere dagen voor kerst; het zal een herinnering naar boven brengen met een glimlach. Zo één die je wel kunt gebruiken. En mocht je nieuwsgierig zijn naar de betekenis van de kleur zilver, lees dan mijn volgende blog.