Hoe kom ik op de route die bij me past?
“Als je niet helder bent over wat je wilt, kom je op een route die niet bij je past.” Die zin in het blog van Anne-Lies Smal van vorige week triggert mij. Mijn ogen scannen snel de rest van het blog en de onrust die ik van binnen voel doet me besluiten om mijn online scherm te sluiten. Ik wil even niets meer lezen en gooi mijn benen buiten het bed. Even later brengen de warme douchestralen meer ontspanning en verdwijnt de onrust waardoor die ene zin de ruimte krijgt om nogmaals binnen te komen. Nu minder bulderend, ze klinkt wat zachter en liever, zodat ik nu niet vlucht en zelfs in staat ben om er echt naar te luisteren.
Ik zwem tussen twee opdrachten
Als je niet helder bent over wat je wilt, kom je op een route die niet bij je past. En dat is het nu precies. Mijn helderheid is vertroebeld. Eigenlijk de hele week al, en misschien passend bij het grijze weer van de laatste tijd. Het heeft plaats gemaakt voor onrust. Ik zwem tussen twee opdrachten van het schrijfjaar voor ondernemers. Het zijn opdrachten die me helderheid moeten brengen over mijn route van 2025. Ik heb een plan, een planning te maken zodat ik helder heb met welke thema’s en projecten ik mij bezig wil houden dit jaar en hoe ik mijn contentplanning hierop kan afstemmen.
Ik wil mijn eigen onrust begrijpen
Pas wanneer ik kleur toevoeg, om mijn eigen onrust te begrijpen, weet ik dat ik er niet meer omheen kan. Maar de plicht om een plan te hebben, en er een planning van te maken zoals de opdrachten van mij vragen, roepen weerstand op. Ze zetten het ‘moeten’ in mij aan, waardoor ik vooral geen ruimte en vrijheid meer voel. Het is de kleur bruin die hierbij past, omdat deze kleur houdt van:
- Overzicht en structuur
- Dat het liefst vast wordt gelegd in een plan
- Waarin regels en afspraken de boventoon voeren
- Omdat het houvast en richting geeft
- Zodat je weet wat er komt en tot wat je je moet verhouden
En dus weinig ruimte biedt voor spontaniteit, wat mij een benauwend gevoel geeft.
Het is mijn angst om turkoois te verliezen
Nu ik me dat realiseer, weet ik ook dat het mijn angst is om het turkoois in mijzelf te verliezen. De kleur die mijn eigen wijsheid versterkt, mij trouw laat zijn aan mijn buikgevoel, mijn intuïtie en interne raadgever, maar die mij vooral alle vrijheid biedt om het lekker averechts en andersom te doen op mijn eigen manier. Door de verbinding met de taal van kleur te maken, de verschillende kanten hiervan in kan zien, weet ik dat wanneer ik in turkoois blijf hangen:
- Ik besluiteloos blijf
- Maar blijf tobben
- En niets geklaard krijg
- Zaken vooral niet in een plan, structuur of overzicht weggezet wil zien
Ineens heb ik het helder
Dus die ene zin in het blog dat ik deze morgen lees zorgt ervoor dat ik een spreekwoordelijke schop onder mijn kont krijg en mijn schrijfopdracht afrond. Ineens heb ik helder over welke projecten het dit jaar mag gaan:
- Nieuwsbrieven: voor alle merkbare informatie die werkt
- Webinars: voor interactieve kleurinspiratie
- Jobcoaching: staat op de kaart van merkbaar-werkt
- Tactiel kaartendeck: inzetbaar voor de doelgroep met een intensieve zorgvraag
Mijn kaartendeck is een krachtig communicatiemiddel
Wat betreft dat laatste… check eens mijn geweldige kaartendeck, het is een krachtig communicatiemiddel dat je in kunt zetten om vragen en issues snel geduid te krijgen zonder dat je veel woorden hoeft te gebruiken. Daarmee is het vooral geschikt voor cliënten, leerlingen of coachees die het lastig vinden om hun gevoelens of emoties onder woorden te brengen, omdat je met behulp van het kaartendeck snel op een luchtige manier tot de kern komt. Je kunt ‘m hier bestellen.