Hoe een opstelling haar helpt te ontdooien

Er is gedoe. Gedoe in haar lijf en in haar leven. Het zorgt ervoor dat Carmen moe is, moeizaam tot handelen komt en alle reden heeft om onze afspraak te annuleren. Tot aan vandaag. 

Ik luister
Ik zit tegenover haar, op mijn gebruikelijke plek, aan tafel en luister. Terwijl ik mijn rug tegen de leuning van de stoel duw, merk ik dat mijn lijf beweging wil maken. Een beweging van links naar rechts.  Het is voor mij een teken dat ik wil vangen waar het over gaat. Het is mijn eigen sensorische prikkel die me hiermee toestemming geeft om Carmen, als het moment daar is, te onderbreken waardoor er ruimte komt om haar te spiegelen.

Haar lijf geeft toestemming
Mijn stilte zorgt ervoor dat ook Carmen stiller wordt. Precies dat is nodig om haar te onderbreken en Carmen uit te nodigen om tegenover mij te gaan staan. Zij op haar plek, en ik op mijn plek, lijnrecht tegenover elkaar. Ik kijk naar haar totdat ik voel dat haar lijf toestemming geeft.

Wil je in deze vechtlijn blijven staan?
Zonder dat ik het weet, vertegenwoordig ik haar, door op deze plek te gaan staan – lijnrecht tegenover haar – haar grootste gedoe. En ik stel haar de vraag: “Wil je in deze vechtlijn blijven staan?” Wat verwonderd kijkt Carmen me aan. Waarna ik mijn vraag verduidelijk: “Ik ben het niet, maar ik vertegenwoordig  jouw gedoe. Daar waar het schuurt en lastig is.” De plek waar haar schoonmoeder de meeste invloed heeft. “Ze vindt je niet lastig, zelfs aardig en leuk. Maar het delen van haar zoon met jou, dat vindt ze ingewikkeld. Dus herhaal ik mijn vraag: “Wil jij in de vechtlijn blijven staan?” Ik zie hoe de vraag haar raakt, nu we dit beeldend hebben gemaakt. In de stilte die valt stel ik haar even later een nieuwe vraag: “Wil je een andere plek kiezen, één die beter voelt?” Carmen doet een stap opzij. Het lijkt alsof haar ademhaling dieper gaat. 

Ik zet haar terug
Wederom zet ik haar terug op de lijn waar we begonnen zijn, en vraag: ”Wil je op dezelfde plek…?” Kordaat is haar antwoord: “Nee!” Ik herhaal hetgeen ze zelf zonet heeft gezegd: “Het is zelfs een nee!” Het geeft woorden aan de beweging die ze heeft gemaakt en die haar ‘nee’ ruimte geeft om anders te doen, en anders ermee te zijn. Dus niet iemand die een stap voorwaarts zet, wat er bij haar voor zorgt dat ze bevriest en niet meer weet wat te doen. Om de invloed van deze kleine stap kracht bij te zetten, vraag ik haar partner, die de hele tijd aanwezig is, terug te geven wat hij zag veranderen aan haar tijdens de opstelling. Hij benoemt dat ze zachter werd, krachtiger werd op een manier die stabiliteit weergeeft. In plaats van dat het haar raakt op oude stukken waarvan het kleine meisje in haar zich niet gezien voelt en waarin de volwassen vrouw zich wegcijfert. 

Durven voelen wat ze nodig heeft
Nogmaals stel ik haar de vraag: “Wil je in deze vechtlijn staan?” En met elke stap die ze zet, op een plek die beter voelt, zie ik haar houding ontdooien en durft ze te voelen wat ze nodig heeft, namelijk haar eigen plek kiezen zonder zichzelf te verliezen. 

Iedere keer als er gedoe is
Deze visualisatie mag ze doorvoelen en iedere keer meenemen naar als er weer eens gedoe ontstaat. Zodat ze voelt dat ze haar oude patroon weer wordt aangeraakt om te blijven staan. Dat ze het gedoe alle ruimte geeft in plaats van op de juiste plek te gaan staan. De plek die haar uitzicht en inzicht geeft. 

Vermoeid van de intensiteit van dit consult haalt Carmen diep adem en zegt: “Miranda, dit alles is hetzelfde effect als de opstelling van de poppetjes vorig jaar zomer.” Iets waarvan ze onlangs heeft benoemd voor welke omwenteling dat gezorgd heeft.

Wie ik ben?
Ik ben Miranda. Ik leg de vinger op de plek daar waar gedoe jou blokkeert. Ik maak praktisch en visueel zichtbaar wat jij nog niet kunt zien, zodat je verder kunt en dit jou houvast geeft om het vertrouwen in jezelf te voeden, waardoor je daadkrachtig koers kunt zetten op jouw pad. Nieuwsgierig? Contact me dan!