Bruine herinneringen aan mijn tante in Breda
Het is mijn derde dag op reis, de plek die me brengt naar zomervakanties van lang geleden. Vakanties die zeker een week duurden op de plek vijf hoog, nu 45 jaar geleden. Bij mij thuis waren we niet gewend om op vakantie te gaan; financieel hadden we het niet zo breed. Dus logeerden mijn tweelingbroer en ik bij een oom en tante in Breda. Zij hadden geen kinderen.
In mijn herinnering vond in deze week altijd een belangrijke try-out plaats van heropvoeden: eten met mes en vork of datgeen waarvan tante vond dat we dit moesten leren kennen, zoals tutti frutti. Maar ook eten dat typisch Brabants was, zoals eierkoeken of worstenbroodjes.
De bruine kleur van herinneringen
Het zijn herinneringen die mijn gedachten van een bruine kleur voorzien, omdat dit gaat over:
- Doen zoals het hoort, zoals je het geleerd hebt, zo voer je het ook uit en niet anders
- Luisteren naar hoe ik het zeg, omdat dat de regel is van de ‘wet’
- Dat biedt zo lekker overzicht en houvast
- Maar geeft ook geen ruimte voor spontaniteit
Haar borduurwerk bij ons in de Achterhoek
Nu ik in de zon op de Grote Markt in Breda zit, en uitkijk heb op de Grote Kerk, realiseer ik me het gewicht van mijn tante op het systeem waarin ik ben geboren. Het borduurwerk van de kerk, gemaakt door mijn tante, hing pontificaal bij ons in de woonkamer in de Achterhoek. Alsof wij daar geboren waren, op de plek waar deze Brabantse kerk zich bevindt. Ik kan me niet herinneren of iemand uit mijn geboortegezin dit pronkstuk – destijds na het overlijden van onze ouders – als erfenis heeft meegenomen.
Iedereen sprong in het gelid
Mijn tante had haar Achterhoekse geboortegrond verlaten toen ze, via Arnhem, als jonge verpleegster uitvloog naar het Elisabeth ziekenhuis in Breda. Op hoogtijdagen kwamen oom en tante richting de Achterhoek, waar al haar familie woonde. In ons huis hing er dan een bepaalde sfeer, zo een waarop iedereen in het gelid sprong, omdat tante kwam. We aten zelfgemaakte rundvleessalade en als dessert hangop met banaan en mandarijntjes uit blik. Als tante kwam, liepen we allemaal net iets meer rechtop, waren de schoenen grondiger gepoetst, was iedereen meer gespannen en werd er op de klok gewerkt, omdat het zo maar kon zijn dat tante al om 10.30 uur voor de deur stond. Het zijn allemaal herinneringen nu ik in Breda verblijf.
Tot mijn verassing stuit ik op de Boswachter
Wanneer ik mijn intrek neem in het hotel aan de rand van de stad wandel ik nog even in de late namiddag het bos in en stuit tot mijn verassing op grand café de Boswachter. De plek waar we met tante en oom wel eens naartoe gingen, waar we chocomelk dronken.
Ik app mijn tweelingbroer: “Ken jij de Boswachter nog in het Mastbos?”
Binnen een paar tellen reageert hij: “Das lang geleden, kan wel veertig jaar zijn.”
Ik: “Hahaha veertig….wel meer denk ik.”
Opvolgend kan ik het niet nalaten om te checken: “Herinner jij nog dat tutti frutti moment, dat tante vond dat we dat moesten eten… en jij het vertikte om er een hap van te nemen?”
Zijn antwoord is helder: “Zekers, daardoor ben ik eigenwijs geworden.”
Doen zoals het hoort
Ik sluit onze conversatie af met “hahaha, heel goed van je” en bestel een heerlijke koffie met een bruine likeur om te proosten op tante. Ze was dan wel van tradities en ‘doen zoals het hoort’, maar ze was ook iemand die uitstapjes met ons maakte naar plekken waar we anders niet kwamen. Naar de Efteling bijvoorbeeld.
Genieten op deze ‘bruine’ plek
Herinneringen zijn antwoorden in de toekomst, precies dat is wat er gebeurt nu ik heerlijk van de herfstzon geniet op deze prachtige ‘bruine’ plek. Dit alles was tante’s manier om:
- zodat wij even op adem konden komen
- een week lang een thuis te bieden en gezelligheid te brengen
- een basis mee te geven die op haar manier warmte en bescherming bood
Welke bruine herinnering geeft jou een warm gevoel?
Welke herinnering heb jij die jouw gedachten van bruin voorzien? Waar je op durft te proosten omdat het je een warm gevoel geeft? Mocht je erover willen sparren, ik luister graag.